Studio 19 - 101,9 FM Radio

Τον Απρίλη του 1985 πραγματοποιεί την πρώτη του συναυλία στο στάδιο Ειρήνης και φίλιας μπροστά σε 16.000 θεατές σε μια ατμόσφαιρα και ηχοφωτιστική οργάνωση που ξεπερνούσε με σαφήνεια τα ελληνικά δεδομένα και έθετε προδιαγραφές για τις συναυλίες στην Ελλάδα.

Ο Βασίλης απο τότε μέχρι σήμερα ξεχωρίζει ως αυθεντικός ερμηνευτής και εκπρόσωπος της νεολαιίστικης αμφισβήτησης

-Βρίσκεσαι πάνω σε τόσα νεανικά μπλουζάκια, κυκλοφορείς μαζί τους… τι λες για αυτό

Δεν ξέρω αν αυτό είναι και πολύ καλό, είναι μια ειδολωποίηση που δεν θα την ήθελα, καλύτερα είναι να έχουμε τις σχέσεις μέσα από τα τραγούδια… να μας ενώνουν τα νοήματα των στίχων, όλα τα υπόλοιπα είναι λίγο μόδες…

-Είναι μόδα αλλά σίγουρα είναι καλύτερα να νοιώθουν βαθιά μέσα τους έναν άνθρωπο που κάτι έχει να τους πει…
Βασίλη πως είναι η προετοιμασία πριν από κάθε συναυλία; Έχει ένταση? άγχος…

-Έχει πάρα πολύ άγχος και μάλιστα αυτό το άγχος δεν μειώνεται ποτέ αντιθέτως μπορώ να σου πω ότι αυξάνεται.

Είσαι από τους πρώτους καλλιτέχνες που άρχισαν να κάνουν συναυλίες στην Ελλάδα, μετά από 30 χρόνια μιλάς σαν πρωτάρης για το συναίσθημα της αγωνίας πριν από κάθε παράσταση.

-Ναι, δεν ελαττώνεται… αυτό το κάψιμο στο στομάχι, το άγχος πριν ανέβω στο σανίδι, όσο πάει και μεγαλώνει.

-Τι είναι αυτό που σε κάνει να ανησυχείς, να αγωνιάς εκείνη τη στιγμή.

-Αν όλα θα πάνε καλά… έρχεται πολύς κόσμος στις συναυλίες που κάνω. Η πρώτη μου ανησυχία είναι μην χτυπήσει κανείς έτσι όπως στριμώχνονται, στη συνέχεια έχω να κάνω με τον ήχο, ο ήχος πρέπει να είναι αυτός που πρέπει. Αρχίζω με το πρώτο τραγούδι, πάμε στο δεύτερο και τότε αρχίζω να ησυχάζω ότι όλα έχουν μπει στο δρόμο τους σωστά…

-Πώς αισθάνεσαι όταν βρίσκεσαι πάνω στη σκηνή;

-Η αλήθεια είναι ότι από ένα σημείο κι ύστερα νοιώθω σαν να μην πατάω πάνω στη σκηνή, κι αυτό γίνεται με την επαφή,....... την ατμόσφαιρα που δημιουργείτε μεταξύ των μουσικών εμένα και του κοινού, αυτό πραγματικά είναι μια απογείωση, ένα ταξίδι που κρατάει 2:30 με 3 ώρες συνήθως.

-Όλα αυτά τα μάτια των παιδιών που σε κοιτούν από κάτω τι σου λένε;

-Είναι μαγικό! Νοιώθω την ζωντάνια και την σπίθα στα μάτια τους…. Η σπίθα που έχουν στα μάτια τους τα Ελληνόπουλα δεν περιγράφετε και ειδικά όταν αυτή η σπίθα έχει και ένα χαμόγελο από κάτω… είναι υπέροχο

-Τα τραγούδια σου είναι ερωτικά, οργισμένα, σατυρικά, επαναστατικά, αμφισβητούν και συμφιλιώνουν… σε ταυτίζουμε με τα τραγούδια σου

-Αυτό σημαίνει ότι δεν έκανα καριέρα έκανα πορεία, έκανα το κέφι μου, δηλαδή είναι ο τρόπος ζωής μου…. Ξέρεις στην εποχή μας τα συναισθήματα είναι εκείνα που φεύγουν από εμάς και τα ψάχνεις, τα βρίσκεις ή σε βρίσκουνε μόνα τους κάποιες δύσκολες στιγμές,
για μένα είναι λύτρωση το τραγούδι, είναι μια φωλιά που μπορεί ο καθένας να φωλιάσει εκεί και να ξεκουραστεί, είναι ένας τρόπος να εκφράσεις κάτι, το τραγούδι μας θυμίζει ότι είμαστε άνθρωποι.

-Είσαι τα τραγούδια σου γι αυτό μας το μεταφέρεις με τόσο πάθος.

-Υπάρχουν και μερικά τραγούδια που αναφέρονται σε ήρωες, φυσικά εγώ δεν είμαι ήρωας τους απλώς συγκινούμε από τους ήρωες αυτούς, δεν πρέπει ο κόσμος να νομίζει ότι είμαι ο ήρωας αυτών των τραγουδιών…